Skip to Content

آرشیو ماهانه: تیر ۱۳۹۵

حافظه های NVRAM

حافظه های NVRAM

حافظه های NVRAM

حافظه های NVRAM

روترها از حافظه فوق به منظور ذخيره و نگهداری اطلاعات مربوط به پيکربندی خود استفاده می نمايند . پس از پيکربندی يک روتر ، نتايج و ماحصل عمليات در  NVRAM ذخيره می گردد . حجم حافظه فوق در مقايسه با حافظه های RAM ، اندک می باشد. مثلا” در روترهای سری 1600 ، حجم حافظه فوق به هشت کيلوبايت می رسد. در روترهای بزرگتری نظير سری 2600 ، حجم حافظه NVRAM به سی و دو  کيلوبايـت می رسد . پس از راه اندازی يک روتر و لود  ISO image ، فايل پيکربندی از حافظه  NVRAM  به منظور انجام پيکربندی روتر ، لود می گردد . اطلاعات موجود در اين نوع از حافظه ها  ، پاک نخواهد شد (حتی زمانی که روتر Reload  و يا  خاموش است ) .

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد این نوع از حافظه می توانید به این لینک مراجعه فرمایید.

 

 

 

 

 

 

ادامه مطلب

ایجاد ODBC Database Connection در سرور Horizon View Composer

ایجاد ODBC Database Connection در سرور Horizon View Composer

View Composer یکی از کامپوننت های اختیاری راهکار VMware Horizon 6 می باشد. سرور View Composer به دیتابیسی برای ذخیره سازی اطلاعات دسکتاپ های تولید شده Linked Clone نیاز دارد. این دیتابیس می تواند بر روی سروری که دیتابیس سرور vCenter وجود دارد قرار گیرد و یا شما می توانید یک سرور اختصاصی برای دیتابیس View Composer نصب و راه اندازی نمایید که در آن صورت شما باید یک ODBC Database Connection ایجاد نمایید و یک Database Instance جدا داشته باشید. در اینجا ما به مراحل ایجاد ODBC Database Connection در سرور Horizon View Composer خواهیم پرداخت.

نحوه ایجاد ODBC Database Connection در سرور Horizon View Composer

ما در اینجا قبلا نرم افزار SQL Server 2012 را بر روی ویندوز سرور 2012 R2 نصب کرده ایم. این سرور به دامین وصل شده است ولی در اینجا ما از SQL Authentication برای احراز هویت استفاده خواهیم نمود. به SQL Server لاگین نموده و کنسول مدیریتی آن را باز می کنیم. به قسمت Server Properties می رویم.

 

گزینه Security را انتخاب می کنیم و در Server authentication آن را بر روی SQL server and windows authentication تنظیم می کنیم. سپس سرور دیتابیس را یکبار ریست می کنیم.

 

در اینجا باید یک دیتابیس و یک ODBC Connection ایجاد نماییم. بر روی Databases راست کلیک نموده و New Database را انتخاب می کنیم.

 

نام دیتابیس را وارد کرده که ما در اینجا آن را ViewComposerDB01 نامگذاری کرده ایم. بر روی OK کلیک می کنیم.

 

زمانی که شما یک دیتابیس و سرور جدید برای View Composer در نظر می گیرید باید از متد احراز هویت SQL authentication استفاده نمایید بدلیل اینکه متد Windows authentication در سناریوی ما پشتیبانی نمی شود. شما تنها زمانی می توانید از متد احراز هویت Windows authentication استفاده کنید که نرم افزار View Composer و دیتابیس هر دو بر روی آن سرور نصب شده باشند. در سناریوی ما ماشین های جداگانه برای SQL Server و View Connection در نظر گرفته شده است و ما نمی توانیم از سیستم احراز هویت Active Directory برای ODBC Connection استفاده کنیم.

نام کاربری ViewCom در SQL Server ایجاد خواهد شد و می توانیم با این نام کاربری از دیتابیس استفاده نماییم. برای ساخت User جدید فولدر Security را در SQL Server باز کرده و در فولدر Logins راست کلیک می کنیم و New Login را انتخاب می کنیم.

 

در صفحه عمومی نام ViewCom را به عنوان Login Name وارد می کنیم. تنظیمات پسورد SQL Server authentication را انجام می دهیم و پسورد مورد نظر را وارد می کنیم و در پایین دیتابیس ViewComposerDB01 را به عنوان دیتابیس پیش فرض وارد می کنیم.

 

بر روی Server Roles بر روی پنل سمت چپ کلیک می کنیم و رول های public و sysadmin را تیک می زنیم.

 

بعد از آن در پنل سمت چپ بر روی User Mapping کلیک می کنیم. در قسمت Users mapped to this login بر روی دیتابیس ViewComposerDB01 تیک های db-owner و public را در Membership دیتابیس را می زنیم.

 

خوب الان به سرور ماشین مجازی View Composer لاگین نموده و تنظیمات ODBC Connection را به دیتابیسی که ایجاد کرده ایم را انجام می دهیم.

 

پنجره Create New Data Source ظاهر خواهد شد و SQL Server Native Client 11.0 را انتخاب کرده و بر روی Finish کلیک می کنیم.

 

صفحه مربوط به Create a New Data Source to SQL Server باز خواهد شد. نام و آدرس IP سرور و ODBC Connection را وارد می کنیم و بر روی Next کلیک می کنیم.

 

در اینجا Integrated Windows authentication را انتخاب می کنیم. SQL Server نام کاربری و پسورد وارد شده را Verify خواهد کرد و بعد از آن بر روی Next کلیک می کنیم.

 

دیتابیس پیش فرض را به ViewComposerDB01 تغییر می دهیم.

 

تنظیمات را دوباره بررسی و بر روی Finish کلیک می کنیم.

 

در اینجا می توانیم data source خود را تست نماییم. در صورتی که تست موفقیت آمیز نباشد باید دوباره تنظیمات را بررسی نمود.

 

مراحل بالا به طور کامل ایجاد یک ODBC Connection مورد بررسی قرار دادیم و شما می توانید الان به نصب و راه اندازی View Composer Server بپردازید.

 

 

ادامه مطلب

دسترسی به تجهیزات سیسکو با استفاده از CLI

دسترسی به تجهیزات سیسکو با استفاده از CLI

دسترسی به تجهیزات سیسکو با استفاده از CLI

دسترسی به تجهیزات سیسکو با استفاده از CLI

همان طور که گفته شد CLI یا همان Interface Line Common یک محيط Base Text می باشـد و شـما مـی توانيـد در این قسمت تنظيمات مختلفی را روی روتر و یا سوئيچ انجام دهيد. CLI در IOS سيسکو دارای دو mode اجرایی می باشد :

user mode

• privileged mode • این بدان معنی است که برای وارد کردن تنظيمات روی روتر و یا سوئيچ می بایست وارد mode مربوطه شوید. :User Mode در این Mode می توانيد عمليات محدودی را انجام دهيد . در واقـع ایـن Mode پـایين تـرین سـطح دسترسـی بـه روتـر یـا سوئيچ را نشان می دهد . در این Mode عمليات Monitoring قابل اجرا است .در واقع افراد مختلف مـی تواننـد وارد ایـن Mode شده و بدون دسترسی داشتن به تنظيمات ، عمليات محدودی چون چک کردن عملکرد روتر و یا سـوئيچ را انجـام دهند.

بنابراین این Mode پایين ترین Mode از نظر سطح دسترسی خواهـد بـود . لـذا فـرامين کمتـری در ایـن Mode قابـل اجـرا خواهد بود . :Privileged Mode همانطور که از نامش پيداست ایـن Mode ، جایگـاهی بـا سـطح دسترسـی بـالاتر بـرای انجـام تنظيمـات روی روتـر و یـا سوئيچ می باشد . به صورت پيش فرض برای وارد شدن به ایـن Mode نيـازی بـه وارد کـردن پـسورد نيـست ، امـا بـرای برقراری امنيت می بایست قبل از وارد شدن به این Mode پـسورد چـک شـود تـا فقـط افـراد خاصـی بـا داشـتن پـسورد بتوانند به این Mode دسترسی پيدا کنند. بنابراین در این Mode ، دسترسی به تنظيمات روتر و یا سوئيچ و مشاهده و تغيير تنظيمات امکان پذیر می باشد .

User Mode

بعد از Boot شدن IOS و Load شدن کامل تنظيمات ، Mode User اولين جایگاهی اسـت کـه CLI نـشان مـی دهـد . در این جایگاه prompt Command به صورت زیر می باشد :

Hostname >

همانطور که گفته شد mode user یک mode با سطح دسترسی های محدود می باشد . بنـابراین در ایـن Mode شـما قادر به اجرا و به کار بردن برخی فرامين خاص هستيد . به طور مثال برای اجرای بعضی گزارشات همچـون وضـعيت حافظـه و کنتـرل ميـزان ترافيـک ورودی و یـا خروجـی بـه هـر اینترفيس روتر و یا سوئيچ از این مد استفاده می شود.

Hostname > show flash

 

Privileged Mode

در این mode که به آن mode enable نيز گفته می شـود، اجـازه دسترسـی کامـل بـه تمـامی فـرامين جهـت تنظيمـات بيشتر داده می شود . با وارد کردن فرمان زیر در Mode User وارد Mode Privilade خواهيد شد :

Hostname > enable

با وارد کردن فرمان بالا ، prompt command به صورت زیر تغيير می کند :

Hostname #

برای خارج شدن از این mode فرمان زیر را وارد می کنيد.

Hostname # exit

در mode privileged شما دسترسی به mode های دیگری چون mode global و mode interface را خواهيد داشت .

در واقع در این mode هدایت کامل روتر یا سوئيچ به شما واگذار می شود .

در ادامه این فصل می آموزید که چگونه می توان با تعریف کردن password ، امنيت این mode را برقرار کرد.

 

خلاصه : در این درس با سيستم عامل روتر (IOS Cisco (و نحوه ارتباط با آن آشنا شدید . IOS سيـسکو Base Text بـوده و فاقـد محيط گرافيکی می باشد . برای دسترسی به روتر یا سوئيچ پنج روش وجود دارد . سه روش جهت دسترسـی بـه CLI و یک روش جهت ارتباط بين Server TFTP و تجيزات سيسکو و روش آخر تنظيم کردن تجيـزات سيـسکو بـه کمـک Web Browser . می باشد همچنين CLI یک محيط base-text است به طوری که دارای دو mode اجرایی زیر می باشد:

user mode •

privileged mode

• mode user یـک مـد اجرایـی محـدود اسـت و تمـامی فـرامين در ایـن مـد قابـل اجـرا نمـی باشـند در حـالی کـه mode privileged ، جایگاهی با حيطه اجرایی بالا ست و کنترل ، مدیریت و تنظيمات به صورت کلی در ایـن Mode قابل اجرا می باشند.

 

 

 

 

ادامه مطلب

راههای دسترسی به تجهيزات سيسکو

راههای دسترسی به تجهيزات سيسکو

برای دسترسی به روتر یا سوئيچ پنج روش وجود دارد . سه روش جهت دسترسی به CLI و یک روش جهت ارتباط بـين Server TFTP و تجيزات سيسکو و روش آخر تنظيم کردن تجهيزات سيسکو به کمک Browser Web مـی باشـد . سـه روش برای دسترسی به CLI : عبارتنداز console port • Auxiliary port • Telnet • : Console port هنگامی که یک device را برای بار اول خریداری می کنيد هيچ تنظيمی روی آن وجود ندارد بنابراین تنها راه دسترسـی به IOS و configure کردن آن استفاده از پورت console می باشد. در این روش شما به کمک کابل Rollover ، روتر یا سوئيچ را به یک PC متصل و به کمک نرم افزار Terminal Hyper با روتر و یا سوئيچ ارتباط برقرار کرده و آن را تنظيم می کنيد .

بعد از تنظيم روتر و یا سوئيچ از طریق پورت Console و دادن اجازه دسترسی از طریـق روشـهای بعـدی ، قـادر خواهيـد بود از روشهای دیگر برای برقراری ارتباط بدون ارتباط از طریق پورت Console استفاده کنيد . نکته : کابل Rollover کابلی است که یـک سـر آن دارای کـانکتور 45 Rj جهـت اتـصال بـه پـورت Console و سـر دیگـر آن دارای کانکتور pin 9 جهت اتصال به Port Com کامپيوتر می باشد . :Auxiliary port در روش دوم یعنی استفاده از پورت AUX ، شما می توانيد از راه دور با روتر و یا سوئيچ ارتباط برقرار کرده و آنها را تنظيم کنيد . این ارتباط از طریق بستر مخابراتی صورت می پذیرد. به طور مثال با متصل کردن یک روتر به یک مودم و ارتباط از طریق خطوط up Dial می توان به روتر دسترسـی پيـدا کـرده و آن را تنظيم کنيد .

t در صورتی که هنگام تنظيم کر ن اوليه روتر و ی ا سـوئيچ آدرسـی ( address IP ( را بـه آن نـسبت داده باشـيد براحتـی می توانيد در یک شبکه IP/TCP به روتر یا سوئيچ سترسی پيدا کرده و آن را تنظيم کنيد. این ارتباط از طریـق سـرویس Telnet و استفاده از پروتکل Telnet . می ب شد بنابراین درصورت داشتن آدرس (Address IP ( وتر و سوئيچ و همچنين فعال بودن امکان دسترسی از طریق Telnet، می توانيد با telnet کردن به آنها تنظيمات مورد نظرتان را روی آنها اعمال کنيد . :TFTP یکی دیگر از راههای ارتباطی ، ارتباط بين تجهيزات سيسکو با Server TFTP . می اشد بنابراین می توان با بهره گرفتن از پروتکل TFTP ، تنظيمات و IOS روتر و یا سوئيچ را در جـای دیگـری در شـبکه و د قـع در یـک Server TFTP نگهـداری کرد

r آخرین راه ارتباط از طریق Browser Web می باشد . این ارتباط زمانی امکان پذیر خواهد بود که Device سيـسکو جهـت کار در شبکه IP/TCP آماده شده باشد . این بدان معنی اسـت کـه دارای یـک Address IP باشـد تـا بـه کمـک آن بتـوان Page Web مربوطه را Browse . کنيد

 

ادامه مطلب

نحوه راه اندازی سوئیچ سيسکو

نحوه راه اندازی سوئیچ سيسکو

نحوه راه اندازی سوئیچ سيسکو

نحوه راه اندازی سوئیچ سيسکو

کانفیگ سوئیچ سیسکو برای راه اندازی و استفاده ، کار چندان سختی نیست ! با هم شروع کنیم …

فرض کنید یک سوئیچ سیسکو 2960 خریداری کرده اید و نیاز دارید که ابتدا یک یوزر روی آن بسازید و بتوانید با تعریف یک IP به آن تلنت کنید . یا مثلا هر پورت سوئیچ سیسکو 2960 را عضو یک VLAN نمائید ، یا یک پورت را جهت اتصال به یک سوئیچ سیسکو دیگر و یا روتر سیسکو ترانک کنید ، یا برای مثال سوئیچ شما از POE پشتیبانی میکند و میخواهید IPPhone یا IP Cam یا Wireless Radio را با آن روشن کنید …

در این مقاله سعی داریم که به شکل مقدماتی و برای رفع مقطعی مشکلات دوستان به آموزش سطحی برخی از این کاربرد ها در حد طرح کامند بپردازیم :

برای شروع ابتدا سوئیچ سیسکو را با کابل کنسول سیسکو به یک PC با پورت سریال متصل و با یک برنامه ترمینال مثل Putty به آن متصل شوید . ( میتوانید با کلیک بر روی نام putty انرا دریافت کنید )

۱- ساخت username و password و ایجاد سطح دسترسی :

switch>enable          ” ورود به محیط privilage “

switch#conf t           “وارد شدن به محیط کانفیگ “

switch(config)#aaa new-model

switch(config)#username shabake password 0 shabake

switch(config)#enable secret shabake

۲ – اختصاص دادن یک IP و default gateway به سوئیچ برای دسترسی IP :

switch(config)#int vlan 1 ( کانفیگ وی لن ۱ )

switch(config-if)#ip add 192.168.1.1 255.255.255.0 ( اختصاص آدرس )

switch(config-if)#no sh

switch(config-if)#exit

switch#vlan database

switch(vlan)#vlan 1 name shabake (ساخت وی لن ۱ )

switch(vlan)#exit

switch#conf t

switch(config)#ip default-gateway 192.168.1.2 ( آدرس روتر )

با این روش که ملاحظه کردید به راحتی میتوانید یک vlan بسازید و به آن IP اختصاص دهید ، توجه کنید که vlan 1 به شکل پیشفرض ساخته شده و تمامی پورت ها عضو vlan 1 هستند .

۳ – اختصاص هر پورت به vlan خاص :

براس مثال میخواهید چند پورت عضو Vlan خاصی باشند ، ابتدا با روش بالا vlan ها را بسازید ( Vlan database ) ، نیازی هم به اختصاص IP به هر vlan نیست ، سپس ، با روش زیر هر پورت را عضو vlan مورد نظر کنید :

switch(config)#int fas 0/1

switch(config-if)#description “connected to cisco router”

switch(config-if)#switchport access vlan 10

switch(config-if)#exit

switch(config)#int fas 0/2

switch(config-if)#description “web Server”

switch(config-if)#switchport access vlan 20

switch(config-if)#exit

ت.جه داشته باشید در هر لحظه میتوانید با دستور زیر تغییرات را زخیره کنید ، در غیر این صورت بعد از خاموش روشن کردن سوئیچ ، کانفیگی وجود نخواهد داشت !

switch#write mem

۴- کتنفیگ پورت سوئیچ سیسکو برای مود ترانک :

ترانک نوعی ارتباط است که حامل vlan هاست ! این ساده ترین نوع توضیح است ! برای مثال شما ۲ سوئیچ سیسکو دارید و روی هر سوئیچ 3 عدد vlan به شماره های 10-20-30  ، حال میخواهید nod هایی از هر سوئیچ امکان دسترسی به nod های سوئیچ دیگر که در همان vlan هستند داشته باشند .

switch-a(config)#int gi 0/1

switch-a(config-if)#description “Trunk to switch B”

switch-a(config-if)#switchport mode trunk

مشابه همین تنظیمات را در سمت دیگر نیز انجام داده و سوئیچ ها را توسط این پورت به هم متصل کنید . به همین سادگی …

۵ – استفاده از امکان POE : یکی از قابلیت های سوئیچ های سیسکو ، امکان پشتیبانی از POE یا همان استاندارد 802.3af که برق را با ولتاژ 48v به نود ارسال کرده و امکان روشن کردن دیوایس هایی که از poe پشتیبانی میکنند مثل IP Phone – IP Cam – Wireless radio  و … را دارد .

switch(config)#int fas 0/1

switch(config-if)#power inline auto

دستور فوق باعث میشود  ، در صورتی که دیوایس متصل شده به سوئیچ سیسکو قابلیت POE را دارا بود ، ولتاژ به آن ارسال شود .

خب چند نکته ، سوئیچ های سیسکو یک Vlan Database دارند که اطلاعات هر Vlan در آن ذخیره و میتوان آنرا توسط VTP ( میتوانید در مقاله ای مجزا آنرا یاد بگیرید ! ) با سایر سوئیچ های سیسکو به اشتراک گذاشت ، برای ایجاد هر Vlan حتما باید آن Vlan در vlan database موجود باشد  .

سوئیچ های لایه ۲ سیسکو قابلیت IP Routing نداشته و برای Routing میبایست از یک روتر برای inter vlan routing استفاده کرد .

سوئیچ های سیسکو به صورت پیشفرض به صورت یک سوئیچ معمولی عمل میکنند و تمامی پورت های آنها در حالت فعال و ب صورت پیشفرض عضو vlan 1 هستند ، پس میتوانید از باکس خارج کنید و به برق بزنید و استفاده کنید .

این آموزه ها فقط جنبه ابتدایی و سطحی داشته و همیشه میبایست مطالب را به صورت عمیق و کامل مطالعه فرمائید ،  دانستن کامند ممکن است ظاهرا مشکل فعلی شما را حل کند ، ولی راه حل صحیح این نیست !

 

 

 

ادامه مطلب

معرفی Cisco IOS

معرفی Cisco IOS

معرفی Cisco IOS

معرفی Cisco IOS

 

ایــن فــصل شــامل معرفــی Device هــای سيــسکو چــون روتــر و ســوئيچ و سيــستم عامــل مخــتص بــه سيــسکو IOS Cisco و نحوه ارتباط و پيکربندی اوليه هر کدام از آنها می باشد . در انتهای ایـن فـصل مـی آموزیـد کـه چگونـه بـا Device هایی چون router و switch ارتباط برقرار کرده و آنها را جهت استفاده در یک شبکه پيکربندی کنيد .

(IOS (System operating Internetwork هسته مرکزی روتر و بيـشتر سـوئيچ هـای سيـسکو چـون سـوئيچ 2950 مـی باشد . در واقع سيستم عامل روترهای سيسکو همانند دیگر سيستم عامل ها وظيفه ذخيره و بازیابی فایـل ، مـدیریت حافظه و مدیریت سرویس های مختلف را به عهده دارد . این سيستم عامل فاقد محيط گرافيکی بوده و مبتنی بـر خـط فرمان می باشد لذا دارای یک واسط کاربری UI می باشد که به کمـک آن دسترسـی بـه فـرامين و پيکربنـدی تجهيـزات سيسکو امکان پذیر می باشد. IOS در دو mode پيکربندی می شود ، mode up set و دیگری CLI . :Set UP Mode هنگامی که روتر و یا بعضی از سوئيچ های سيسکو مثل سوئيچ 2950 را برای بـار نخـست راه انـدازی مـی کنيـد وارد mode up set شده و می توانيد تنظيمات اوليه چون آدرس دهی و تنظيم پسوردها را انجـام دهيـد . درواقـع یـک سـری سوالات به صورت متوالی از شما پرسيده می شود و می توانيد با پاسخ دادن به هـر کـدام از آنهـا تنظيمـات اوليـه را در همين ابتدای کار انجام دهيد . البته این تنظيمات کامل نخواهند بود و برای تنظيم بيشتر می بایست به Mode دیگری مراجعه کرد . همچنين می توانيد به جای پاسخ دادن به این سوالات مستقيما وارد Mode Setup شوید و در هنگام نياز این تنظيمات را انجام دهيد . :(Common Line Interface) CLI (CLI (interface line-Command IOS Cisco جایگـاهی اسـت کـه مـی توانيـد تنظيمـات بيـشتری را روی روتـر و سـوئيچ انجام دهيد. CLI یک محيط Base text می باشد به طوری که user در این محيط فرامين مورد نظرش را type می کند. برای دسترسی به این محيط سه روش وجود دارد که در ادامه با این سه روش آشنا می شوید.

 

 

 

ادامه مطلب

مدل چهار لایه ای TCP/IP

مدل چهار لایه ای TCP/IP

مدل چهار لایه ای TCP/IP

مدل چهار لایه ای TCP/IP

مدل چهار لایه ای TCP/IP: مدل TCP/IP زاده جنگ سرد در دهه شصت بود . در اواخر دهه ی شصت ، آژانس پروژه های پیشرفته ی تحقیقاتی دولت ایالات متحده ( Advanced Research Project Agency)ARPA با بودجه ی دولتی ، تصمیم به پیاده سازی یک شبکه ی WAN در نه ایالت آمریکا گرفت . این شبکه صرفاً اهداف نظامی را دنبال می کرد و در عرض دو سال پیاده سازی و نصب شد . برای اولین بار روش سوئیچ بسته در این شبکه معرفی شد و موفقیت این شبکه مراکز تحقیقاتی مختلف را بر آن داشت تا شروع به کار مشترک برای توسعه ی تکنولوژی شبکه نمایند . کمیته ی ARPA که به

( Internet Control and Configuration Board ) ICCB مشهور شد روز به روز شهرت یافت و رشد کرد . این کمیته با همکاری بقیه ی آژانسهای تحقیقاتی ، کار مشترک تبدیل تکنولوژی ARPA به یک پروتکل شبکه ای استاندارد به نام ( Transport Control Protocol / Internet Protocol ) TCP/IP را شروع کردند . در اوایل دهه ی هشتاد محیطهای دانشگاهی نیز از TCP/IP حمایت کردند . دانشگاه برکلی در کالیفرنیا در نسخه ی یونیکس خود که رایگان بود ، پروتکل TCP/IP را پیاده سازی و ارائه کرد . رایگان بودن این سیستم عامل بسیار قدرتمند باعث شد تا دانشکده های علوم کامپیوتری به سرعت با TCP/IP آشنا شده و ضمن پیاده سازی شبکه های مبتنی بر آن ، از این مدل حمایت نمایند . شاید بزرگترین عامل توسعه و رشد TCP/IP همین کار دانشگاه برکلی در ارائه رایگان TCP/IP بر روی یونیکس بود .

در سال 1983 کمیته ICCB بعنوان گروه طراحی اینترنت یا ( Internet Architecture Board ) IAB به جهان معرفی شد . این کمیته یک سازمان مستقل برای طراحی استانداردها و ترویج تحقیقات در زمینه ی تکنولوژی اینترنت است . کمیته ی IAB  اکنون نیز وجود دارد و در دو قسمت فعالیت می کند :

  • گروه ( Internet Engineering Task Force ) IETF : موارد فنی و مشکلات استانداردها و تکنولوژی بکار گرفته شده در شبکه ی اینترنت را بررسی و حل می کند و جزییات پروتکلهای فعلی را در اختیار عموم قرار می دهد .
  • گروه ( Internet Research Task Force ) IRTF : کار تحقیقاتی به منظور بهبود و ارتقاء اینترنت را بر عهده دارد .

موفقیت IAB در اواسط دهه ی هشتاد سرمایه ها را به سمت شبکه سوق داد . سازمان ملی علوم آمریکا تصمیم به سرمایه گذاری برای راه اندازی یک ستون فقرات در آمریکا گرفت که NSFNET نامیده شد . با پیاده سازی موفق این ستون فقرات ، اینترنت باز هم رشد کرد و باز هم سرمایه ها را به سمت خود کشید و مرزهای آمریکا را در نوردید و به یک پدیده ی جهانی تبدیل شد .

مدیریت روزانه و پشتیبانی فنی شبکه ی اینترنت ، توسط مرکزی در آمریکا به نام
( Internet Network Information Center )INERNIC انجام می شود . این مرکز مدیریت سطح بالای شبکه ، ثبت اسامی نمادین در اینترنت و ثبت کلاسهای آدرس یکتا را برعهده دارد .

امروزه TCP/IP به عنوان محبوبترین پروتکل شبکه در تمام سیستمهای عامل حمایت می شود و با تمام نقایصی که دارد حتی در پیاده سازی اینترانتهایی که حتی به اینترنت متصل نیستند ، مورد استفاده قرار می گیرد .

مولفه های TCP/IP

عاملی که تمامی شبکه های مختلف دنیا را به صورت موفقیت آمیز به هم پیوند زده است ، تبعیت همه ی آنها از مجوعه پروتکلی است که تحت عنوان TCP/IP در دنیا شناخته می شود . دقت کنید که عبارت خلاصه شده ی TCP/IP می تواند به دو موضوع متفاوت اشاره داشته باشد :

  • مدل ( TCP/IP Model ) TCP/IP : این مدل یک ساختار چهار لایه ای برای ارتباطات گسترده تعریف می نماید که آنرا در ادامه تشریح خواهیم کرد .
  • پشته ی پروتکلهای ( TCP/IP Protocol Stack ) TCP/IP : پشته ی TCP/IP مجموعه ای شامل بیش از صد پروتکل متفاوت است که برای سازماندهی کلیه اجزاء شبکه ی اینترنت به کار می رود .

مدل TCP/IP

همانگونه که اشاره شد این مدل یک ساختار چهار لایه ای برای شبکه عرضه کرده است . اگر بخواهیم این مدل چهار لایه ای را با مدل هفت گانه OSI مقایسه کنیم ، لایه ی اول از مدل TCP/IP یعنی لایه ی دسترسی به شبکه تلفیقی از وظایف لایه ی فزیکی و لایه ی پیوند داده ها از مدل OSI خواهد بود . لایه ی دوم از این مدل معادل لایه ی سوم از مدل OSI یعنی لایه ی شبکه است . لایه سوم از مدل TCP/IP همنام و معادل لایه چهارم از مدل OSI یعنی لایه ی انتقال خواهد بود .

لایه های پنجم و ششم از مدل OSI در مدل TCP/IP وجود ندارد و وظایف آنها در صورت لزوم در لایه ی چهارم از مدل TCP/IP ادغام شده است .

لایه ی هفتم از مدل OSI معادل بخشی از لایه چهارم از مدل TCP/IP است .

بررسی اجمالی لایه های مدل TCP/IP

لایه ی اول : لایه ی واسط شبکه

در این لایه استانداردهای سخت افزار ، و نرم افزارهای راه انداز ( Device Driver ) و پروتکلهای شبکه تعریف می شود . این لایه درگیر با مسائل فزیکی ، الکتریکی و مخابراتی کانال انتقال ، نوع کارت شبکه و راه اندازهای لازم برای نصب کارت شبکه می باشد . در شبکه ی اینترنت که می تواند مجموعه ای از عناصر غیر همگن و نامشابه را به هم پیوند بزند انعطاف لازم در این لایه برای شبکه های گوناگون و ماشینهای میزبان فراهم شده است . یعنی الزام ویژه ای در بکارگیری سخت افزار و نرم افزار ارتباطی خاص ، در این لایه وجود ندارد . ایستگاهی که تصمیم دارد به اینترنت متصل شود بایستی با استفاده از پروتکلهای متعدد و معتبر و نرم افزار راه انداز مناسب ، به نحوی داده های خودش را به شبکه تزریق کند . بنابراین اصرار و اجبار خاصی در استفاده از یک استاندارد خاص در این لایه وجود ندارد .

لایه ی دوم : لایه ی شبکه

این لایه در ساده ترین عبارت وظیفه دارد بسته های اطلاعاتی را که از این به بعد آنها را بسته های IP می نامیم ، روی شبکه هدایت کرده و از مبداء تا مقصد به پیش ببرد . در این لایه چندین پروتکل در کنار هم وظیفه ی مسیریابی و تحویل بسته های اطلاعاتی از مبداء تا مقصد را انجام می دهند . کلیدی ترین پروتکل در این لایه ، پروتکل IP نام دارد . برخی از پروتکل های مهم که یک سری وظایف جانبی بر عهده دارند عبارتند از : IGMP – BOOTP – ARP – RARP – RIP – ICMP  و …  .

همانگونه که اشاره شد در این لایه یک واحد اطلاعاتی که بایستی تحویل مقصد شود ، دیتاگرام نامیده می شود . پروتکل IP می تواند یک دیتاگرام را در قالب بسته های کوچکتری قطعه قطعه کرده و پس از اضافه کردن اطلاعات لازم برای بازسازی ، آنها را روی شبکه ارسال کند .

لازم است بدانید که در این لایه برقرای ارتباط بین مبداء و مقصد به روش بدون اتصال  خواهد بود و ارسال یک بسته ی IP روی شبکه ، عبور از مسیر خاصی را تضمین نمی کند . یعنی اگر دو بسته متوالی برای یک مقصد یکسان ارسال شود هیچ تضمینی در به ترتیب رسیدن آنها وجود ندارد ، چون این دو بسته می توانند از مسیرهای متفاوتی به سمت مقصد حرکت نمایند . در ضمن در این لایه پس از آنکه بسته ای روی یکی از کانالهای ارتباطی هدایت شد ، از سالم رسیدن یا نرسیدن آن به مقصد هیچ اطلاعی بدست نخواهد آمد ، چرا که در این لایه ، برای بسته های IP هیچ گونه پیغام دریافت یا عدم دریافت بین عناصر واقع بر روی مسیر ، رد و بدل نمی شود ؛ بنابراین سرویسی که در این لایه ارائه می شود نامطمئن است و اگر به سرویسهای مطمئن و یا اتصال گرا نیاز باشد در لایه بالاتر این نیاز تامین خواهد شد .

در این لایه مسیریابها بایستی از شرایط توپولوژیکی و ترافیکی شبکه اطلاعاتی را کسب نمایند تا مسیریابی به روش پویا انجام شود . همچنین در این لایه باید اطلاعاتی درباره مشکلات یا خطاهای احتمالی در ساختار زیر شبکه بین مسیریابها و ماشینهای میزبان ، مبادله شود . یکی دیگر از وظایف این لایه ویژگی ارسال چندبخشی ( Multicast ) است یعنی یک ایستگاه قادر باشد به چندین مقصد گوناگون که در قالب یک گروه سازماندهی شده اند ، بسته یا بسته هایی را ارسال نماید .

لایه ی سوم : لایه انتقال

این لایه ارتباط ماشینهای انتهایی ( ماشینهای میزبان ) را در شبکه برقرار می کند ، یعنی می تواند بر اساس  سرویسی که لایه دوم ارائه می کند یک ارتباط اتصال گرا و مطمئن ( Reliable ) ، برقرار کند . البته در این لایه برای عملیاتی نظیر ارسال صوت و تصویر که سرعت ، مهمتر از دقت و خطا است سرویسهای بدون اتصال سریع و نامطمئن نیز فراهم شده است .

در سرویس مطمئنی که در این لایه ارائه می شود ، مکانیزمی اتخاذ شده است که فرستنده از رسیدن و یا عدم رسید صحیح بسته به مقصد با خبر شود .

این لایه از یک طرف با لایه ی شبکه و از طرف دیگر با لایه ی کاربرد در ارتباط است . داده های تحویلی به این لایه توسط برنامه ی کاربردی و با صدا زدن توابع سیستمی تعریف شده در واسط برنامه های کاربردی  – (Application Programming Interface ) API- ارسال و دریافت می شوند .

لایه ی چهارم : لایه ی کاربرد

در این لایه بر اساس خدمات لایه های زیرین ، سرویس سطح بالایی برای خلق برنامه های کاربردی ویژه و پیچیده ارائه می شود . این خدمات در قالب ، پروتکلهای استانداردی همانند موارد زیر به کاربر ارائه می شود :

  • شبیه سازی ترمینال ( TELNET / Terminal Emulation )
  • انتقال فایل یا( File Transfer Protocol ) FTP
  • مدیریت پست الکترونیکی
  • خدمات انتقال صفحات ابرمتنی

 

 

 

 

ادامه مطلب

لایه Physical در شبکه

لایه Physical در شبکه

لایه Physical در شبکه

لایه Physical در شبکه

در این لایه اطلاعات دریافتی از لایه های بالاتر تبدیل به یک سری بيتهای ٠ و ١ شده و جهت انتقال برروی بستر ارتباطی ، تبدیل به سيگنال الکتریکی و یا موج نوری خواهند شد . در این لایه هيچ پردازشی بر اطلاعات ارسالی و یا دریافتی صورت نمی گيرد . نکاتی که در این لایه مورد اهميت می باشد نوع بستر ارتباطی و پهنای باند مربوط به آن و نرخ ارسال اطلاعات و نوع مدولاسيون مورد اهميت می باشد . کارت شبکه به عنوان یک واسط ارتباطی در این لایه ، اطلاعات دریافتی از لایه بالاتر را دریافت و پس از تبدیل به بيتهای صفر و یک ، تحویل بستر ارتباطی می دهد .

 

 

 

 

 

ادامه مطلب

لایه Data Link در شبکه

لایه Data Link در شبکه

لایه Data Link در شبکه

لایه Data Link در شبکه

این لایه وظيفه مدیریت منابع سخت افزاری موجود در شبکه های LAN را به عهده دارد. در یک شبکه LAN از آنجایی که منابع سخت افزاری در یک بستر ارتباطی مشترک به تبادل اطلاعات می پردازند ، نياز به تعریف یکسری استانداردها برای جلوگيری از تصادم و از بين رفتن داده وجود دارد . تعریف این استاندارد ها در لایه دوم از مدل هفت لایه ای OSI صورت می گيرد . اطلاعات دریافتی از لایه بالاتر در بسته هایی به نام فریم بسته بندی می شود و آدرس دهی هر فریم براساس آدرس سخت افزاری ( Address MAC ( خواهد بود . یکی از سخت افزارهایی که وظيفه مدیریت منابع سخت افزاری و ارتباط هر یک از آنها را براساس لایه دوم به عهده دارد سوئيچ می باشد . در ادامه این کتاب با سوئيچ و نحوه عملکرد آن در شبکه به خوبی آشنا می شوید .

 

 

ادامه مطلب

لایه Network در شبکه

لایه Network در شبکه

لایه Network در شبکه

لایه Network در شبکه

این لایه وظيفه مسيریابی و هدایت ترافيک را به عهده دارد . درواقع وظيفه انتخاب بهترین مسير درميان مسيرهای متفاوت به عهده این لایه می باشد. روتر به عنوان یک Device لایه سوم وظيفه مسيریابی و هدایت ترافيک را به عهده دارد . هدایت ترافيک در این لایه براساس پروتکل ها و الگوریتم های مسيریابی متفاوتی صورت می گيرد. در این لایه آدرس دهی بسته ها براساس پروتکل IP ، IPX و یا talk Apple صورت می گيرد. دراین لایه هيچگونه پيگيری جهت رسيدن و یا نرسيدن بسته ها صورت نمی گيرد . درواقع وظيفه پيگيری رسيدن بسته ها به مقصد به عهده این لایه نخواهد بود بلکه وظيفه لایه بالاتر ( Transport ( می باشد . در فصل آشنایی با روشهای مسيریابی با پروتکل های این لایه و عملکرد هر کدام از آنها به تفسير آشنا خواهيد شد.

ادامه مطلب